پس از حمله ژاپن به چین در سال 1937 ، اسنوها به اعضای مingسس انجمن تعاونی صنعتی چین (ایندوسکو) تبدیل شدند. هدف ایندوسکو تأسیس تعاونی های کارگری در مناطقی بود که تحت کنترل ژاپنی ها نبوده و از طریق آنها کار مداوم ، تحصیلات ، کالاهای مصرفی و صنعتی و امکان مدیریت مزارع و کارخانه های خود به کارگران چینی ارائه می شود. کار اسنو در ایندوسکو عمدتاً شامل ریاست وی در کمیته عضویت و تبلیغات بود که مدیریت پشتیبانی عمومی و مالی را بر عهده داشت.سرانجام ایندوسکو در ایجاد 1850 تعاونی کارگری موفق بود. اسنو بار دیگر در سال 1939 به دیدار مائو در یانان رفت.
نیمی از خاکسترهای ادگار اسنو در محوطه دانشگاه پکن ، پکن ، در کنار دریاچه ویمینگ دفن شده است.
اسنو در 15 فوریه 1972 ، هفته ای که رئیس جمهور نیکسون به چین سفر می کرد ، درگذشت ، قبل از آنکه شاهد عادی سازی روابط باشد. [23] وی در اثر سرطان ، در سن 66 سالگی ، در خانه خود در ایسین [19] در نزدیکی نیون ، وود ، سوئیس درگذشت. پس از مرگ او ، خاکستر او به درخواست او به دو قسمت تقسیم شد. نیمی از آنها را در لندینگ شنیدن ، نزدیک رودخانه هادسون به خاک سپردند. نیمی دیگر در محوطه دانشگاه پکن ، که دانشگاه دانشگاه ینچینگ ، جایی که وی در دهه 1930 در آن تدریس می کرد ، را تصرف کرده بود ، به خاک سپرده شد. آخرین کتاب او ، انقلاب طولانی ، پس از مرگ توسط لوئیس ویلر اسنو منتشر شد. [2]
در سال 1973 لوییس ویلر اسنو به چین رفت تا نیمی از خاکستر همسرش را در باغ دانشگاه پکن دفن کند. در سال 2000 - به همراه پسرش کریس - وی در حمایت از زنانی که فرزندان خود را در قتل عام میدان تیان آنمن در سال 1989 از دست دادند به پکن سفر کرد. [15] یکی از این مادران در حبس خانگی بود و از ملاقات دیگران خودداری کرد ، در حالی که دیگری پس از دریافت کمک مالی از ویلر اسنو دستگیر شد. ویلر اسنو بیانیه های اعتراضی را به مطبوعات بین المللی صادر کرد و تهدید کرد که بقایای شوهرش را از خاک چین خارج خواهد کرد. ویلر اسنو در نامه خود به سفیر چین در ژنو ابراز آرزو کرد که مردم چین از ظلم و ستم ، فساد و سو mis استفاده از قدرت آزاد شوند - درست همانطور که او و همسرش در سال 1949 اظهار داشتند
پس از حمله ژاپن به چین در سال 1937 ، اسنوها به اعضای مingسس انجمن تعاونی صنعتی چین (ایندوسکو) تبدیل شدند. هدف ایندوسکو تأسیس تعاونی های کارگری در مناطقی بود که تحت کنترل ژاپنی ها نبوده و از طریق آنها کار مداوم ، تحصیلات ، کالاهای مصرفی و صنعتی و امکان مدیریت مزارع و کارخانه های خود به کارگران چینی ارائه می شود. کار اسنو در ایندوسکو عمدتاً شامل ریاست وی در کمیته عضویت و تبلیغات بود که مدیریت پشتیبانی عمومی و مالی را بر عهده داشت.سرانجام ایندوسکو در ایجاد 1850 تعاونی کارگری موفق بود. اسنو بار دیگر در سال 1939 به دیدار مائو در یانان رفت.
نیمی از خاکسترهای ادگار اسنو در محوطه دانشگاه پکن ، پکن ، در کنار دریاچه ویمینگ دفن شده است.
اسنو در 15 فوریه 1972 ، هفته ای که رئیس جمهور نیکسون به چین سفر می کرد ، درگذشت ، قبل از آنکه شاهد عادی سازی روابط باشد. [23] وی در اثر سرطان ، در سن 66 سالگی ، در خانه خود در ایسین [19] در نزدیکی نیون ، وود ، سوئیس درگذشت. پس از مرگ او ، خاکستر او به درخواست او به دو قسمت تقسیم شد. نیمی از آنها را در لندینگ شنیدن ، نزدیک رودخانه هادسون به خاک سپردند. نیمی دیگر در محوطه دانشگاه پکن ، که دانشگاه دانشگاه ینچینگ ، جایی که وی در دهه 1930 در آن تدریس می کرد ، را تصرف کرده بود ، به خاک سپرده شد. آخرین کتاب او ، انقلاب طولانی ، پس از مرگ توسط لوئیس ویلر اسنو منتشر شد. [2]
در سال 1973 لوییس ویلر اسنو به چین رفت تا نیمی از خاکستر همسرش را در باغ دانشگاه پکن دفن کند. در سال 2000 - به همراه پسرش کریس - وی در حمایت از زنانی که فرزندان خود را در قتل عام میدان تیان آنمن در سال 1989 از دست دادند به پکن سفر کرد. [15] یکی از این مادران در حبس خانگی بود و از ملاقات دیگران خودداری کرد ، در حالی که دیگری پس از دریافت کمک مالی از ویلر اسنو دستگیر شد. ویلر اسنو بیانیه های اعتراضی را به مطبوعات بین المللی صادر کرد و تهدید کرد که بقایای شوهرش را از خاک چین خارج خواهد کرد. ویلر اسنو در نامه خود به سفیر چین در ژنو ابراز آرزو کرد که مردم چین از ظلم و ستم ، فساد و سو mis استفاده از قدرت آزاد شوند - درست همانطور که او و همسرش در سال 1949 اظهار داشتند
جام جهانی ورزش راگبی